Her 10 Kasım geldiğinde ilkokul yıllarımda düzenlenen Atatürk’ü anma törenleri aklıma gelir. Atatürk için okunan şiirleri, yapılan konuşmaları hatırlarım. Aradan uzun yıllar geçmesine rağmen o günlerin duygusallığını hiç unutmuyorum.
1967-1968 öğretim yılında Kızılhisar Şair Eşref İlkokulu’nda ikinci sınıf öğrencisiydim. O yılki 10 Kasım töreni hâlâ bütün ayrıntılarıyla hafızamda. O gün okul müdürümüz ve bazı öğretmenlerimiz Atatürk’ü anarken duygulanmış, gözyaşlarına hâkim olamamışlardı…
Okul müdürümüz Neşet Kazanoğlu’ydu. Daha sonra uzun yıllar Denizli Yetiştirme Yurdu Müdürlüğü de yapan ve yüzlerce evladımızın hayatına şefkatle dokunan merhum hocamızı hep başöğretmen olarak hatırlıyorum. Herkes onu Atatürk’e benzetirdi. Ona baktığımızda, “Atatürk gibi” derdik.
Büyüklerimiz bazen bize, “En çok kimi seviyorsun?” diye sorardı. Biz de o çocukluk masumiyeti içinde şu cevabı verirdik: “Atatürk.” Elbette annemizi, babamızı, kardeşlerimizi ve aklımıza gelen diğer sevdiklerimizi de sayardık. Ama saydığımız bütün isimler içinde Atatürk’ün yeri başkaydı. Onun ismini hiç unutmazdık. Çünkü bu sevgi daha çocukluğumuzda yüreğimize yerleşmişti.
Kimse bize, “Atatürk’ü sevin” demedi. Biz bu sevgiyi, onu seven insanların davranışlarından, onun için söylenen sözlerden ve onun için süzülen gözyaşlarından öğrendik.
Yıllar geçti… Millî Mücadelemizin önderi, Türkiye Cumhuriyeti’nin kurucusu Atatürk’ü daha iyi tanıdık. Tanıdıkça da onu daha çok sevdik. Savaş meydanlarında kazandığı büyük zaferleri, gerçekleştirdiği inkılaplarla taçlandırdı.
Uzun süren savaşlardan yeni çıkmış, yoksul bir ülke düşünün… Elde avuçta hiçbir şey yokken bir ülkeyi kısa zamanda ayağa kaldırmak kolay mı? Bunun için inanmak, kararlı olmak ve yılmadan çalışmak gerekiyordu. Atatürk bunu başardı.
Cumhuriyet’in onuncu yıl nutkunda söylediği, “Az zamanda çok ve büyük işler yaptık” sözü hafızamıza kazındı. “Türk milleti çalışkandır, Türk milleti zekidir” derken milletine olan güvenini dile getiriyordu. O konuşmanın sonunda söylediği “Ne mutlu Türküm diyene!” sözü de hepimizin yüreğine yerleşti.
Savaşlar bitmiş, memleket düşman işgalinden kurtarılmıştı. Ancak daha yapılması gereken çok büyük işler vardı. Çocukların okuyabilmesi için yeni okullar açılmalı, kadınların hayatın her alanında yer alabilmesi için yeni çalışmalar yapılmalıydı. Memleketin kalkınması için tarımda, sanayide ve ticarette yeni atılımlara ihtiyaç vardı. Kendi ayaklarımız üzerinde durabilmek için büyük bir mücadele gerekiyordu. Bütün bunların yolu akıldan, bilimden ve eğitimden geçiyordu. Atatürk bunu gerçekleştirdi.
Hedefimiz; bilime önem veren, özgür düşüncenin önünü açan, üreten ve adaletin herkese eşit uygulandığı güçlü bir Türkiye olmaktır. Cumhuriyet’in kuruluşunda gösterilen kararlılıkla, Atatürk’ün işaret ettiği çağdaş uygarlık hedefine mutlaka ulaşacağımıza inanıyorum.
Atatürk, Gençliğe Hitabesi'nde Türk gençliğine şöyle seslenmiştir: “Birinci vazifen, Türk istiklâlini, Türk Cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir.” Bu sözleriyle görevimizi ve hedefimizi belirlemiştir. Bunun için de “Muhtaç olduğun kudret, damarlarındaki asil kanda mevcuttur.” diyerek güç kaynağımızı göstermiştir.
Atatürk’ün şu sözleri de onu anlamanın ne demek olduğunu çok güzel anlatıyor: “Beni görmek demek, behemehal yüzümü görmek demek değildir. Benim fikirlerimi, benim duygularımı anlıyorsanız ve hissediyorsanız bu kâfidir.”
Yarın 10 Kasım… Büyük Atatürk’ün ebediyete intikalinin 88. yılı. Yarın sabah saat dokuzu beş geçe yine sirenler çalacak. Hayat bir anlığına duracak. Onu bir kez daha sevgi ve saygıyla anacağız.
Ancak Atatürk’ü anmak kadar, fikirlerini anlamak ve Cumhuriyet’e bıraktığı değerlere sahip çıkmak da çok önemli. Bugünün çocukları da aynı sevgiyi yüreklerinde taşıyarak bu büyük mirasa sahip çıkacaktır.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü, aramızdan ayrılışının 88. yılında kahraman silah arkadaşlarıyla birlikte; Cumhuriyetimizin kuruluşunda emeği geçen tüm ecdadımızı rahmet, minnet ve saygıyla anıyorum.
Andımız’da söylediğimiz gibi…
Varlığım Türk varlığına armağan olsun.
NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE!
